Hiszpański dominikanin Francis de Vitoria wstąpił do Zakonu Kaznodziejskiego w 1504 roku. Studiował w Opactwie Saint-Jacques w Paryżu, gdzie poznał Erazma i innych humanistów renesansu.
W 1522 roku powrócił do Hiszpanii, aby nauczać zakonników, którzy przygotowywali się do misji w Ameryce Łacińskiej. Dwa lata później Francisco de Vitoria został wybrany profesorem teologii na Uniwersytecie w Salamance, gdzie stał się jednym z najbardziej wpływowych myślicieli swoich czasów. Cesarz Karol V często konsultował się z nim w sprawie polityki kolonialnej i praw rdzennej ludności obu Ameryk. Vitoria twierdził, że ludność rdzenna jest racjonalna i stanowi część zorganizowanych społeczeństw, a zatem posiada prawa naturalne, których nie można jej odebrać. Jego praca położyła podwaliny pod rozwój prawa międzynarodowego i wywarła głęboki wpływ na działalność Bartolomé de las Casas w obronie rdzennych Amerykanów.
Dziś główna sala Rady Praw Człowieka ONZ w Genewie nosi jego imię, jako hołd dla jego intelektualnego dziedzictwa, które służyło godności i wartości osoby ludzkiej.