W wieku siedmiu lat Agnès Galand postanowiła poświęcić swoje życie Matce Boskiej z Puy-en-Velay. Na znak tego ślubowania wzięła z warsztatu ojca łańcuch i nosiła go wokół talii. Kiedy w wieku 21 lat Agnès postanowiła wstąpić do nowo założonego klasztoru dominikanek w Langeac, zrezygnowała z noszenia łańcucha, ponieważ śluby wstąpienia do zakonu zastąpiły ten znak jej wcześniejszego poświęcenia. Jej głęboka pobożność i miłosierdzie wywarły głębokie wrażenie na współsiostrach, które wybrały Agnès na swoją przeoryszę. Wypełniała to zadanie z wielką delikatnością i troską. Jednocześnie wielokrotnie pomagała kobietom przy porodach, z czego była powszechnie znana.

W 1631 roku Agnieszka miała wizję Matki Boskiej, która prosiła ją o modlitwę za opata pobliskiego klasztoru w Pébrac, którego nie znała osobiście. Dwa lata później ukazał się Agnieszce Jean-Jacques Olier, założyciel Zgromadzenia Sióstr Sulpicjuszek, i spotkali się. Kilka miesięcy po tym spotkaniu Agnieszka zmarła, ale siostry z Langeac do dziś modlą się za członkinie Zgromadzenia Sióstr Sulpicjuszek.

Po śmierci Agnieszki wielu wiernych zwracało się o jej wstawiennictwo, zwłaszcza w przypadkach trudnej ciąży, trzymając w rękach naszyjnik Agnieszki i modląc się. 1952. W 1911 roku do opactwa Langeac przybyli rodzice, którym lekarze przepowiedzieli, że zbliżający się poród zagrozi życiu matki i dziecka. Rodzice modlili się o wstawiennictwo Agnieszki, trzymając w dłoniach jej łańcuszek. Narodziny dziecka przebiegły bez zakłóceń. Wydarzenie to uznano za cud i utorowało drogę do beatyfikacji Agnieszki Galand w 1994 roku.